جغد خیلی بینا

این روزها گیجم...مثل همیشه!

شعرم که نمی آید...اوووووووووووه...چند سالی میشود که...

جرقه هایی میخورد به ذهنم...شعر که نمی شوند...میزنم توی گوشی.

که یادم نرود من هم بلدم...مثل این همه روشنفکر قاتی پاتی.

فلسفه ها برام رنگ میبازند.دین هم که قربانش بروم...

میخواهم خودم باشم...اما نمیتوانم.آخر من کسی نیستم...

من یک هویت مستقل نیستم...

این را هم پریروز کشف کردم:

هدف ما از زندگی کردن این است که یک روز بیشتر زندگی کنیم!

***

جدا از همه بیشتر میگذرد...نه این  که خوش بگذرد.نه.بیشتر میگذرد!

هیچکدومشونو ندارم

من تو این بیست سال(۱۳)هیچی ننوشتم

که بیست سال عمر کمی نیست

اما هیچکس بیست سال اول زندگی اش را مهم نمیداند

من اما در این بیست سال به این نتیجه رسیدم

زندگی رویای داشتن زندگی دلخواه است

دریافتم که این بیست سال

آینه ی باقی زندگی من است.

بیست سال توهم و گیجی،سردرگمی و لذت نامفهوم و موهوم زیستن

،اندیشه به اندیشه و اندیشه به هیچ و هیچ به هیچ!

با این پیشواز تولدم میروم!

من این وبلاگو حذف کردم...هیشکی برش نداشته بود...

منم گفتم خب که چی؟دوباره ساختمش.چه اهمیتی داره؟اصولن این زندگی چه اهمیتی داره؟